2 سال گدشت از آن شب وهم‌آلود که راهت را از ما جدا کردی و آسمانی شدی. امروز اگرچه آموخته‌ایم که این غم بزرگ را در دل‌هایمان و تنها برای خود نگاه داریم و از سرازیر شدن هر لحظه باران اشک بر گونه‌هایمان درمنظر نگاه دیگران خودداری کنیم اما تو خود می‌دانی که تمام این شب‌ها را با یاد خاطرات دلنشین و دوست‌داشتنی تو سر بر بالین گذاشته‌ایم و هر صبح با این امید چشم گشوده‌ایم که آنچه بر ما رفته تنها یک کابوس بوده باشد اما افسوس که این جدایی کا‌بوس نیست....